Kleverkindje geboren

Er is een Kleverkindje geboren! 👶 En wat heerlijk om te merken hoe we in twee jaar al leren om een gemeenschap te zijn! 🤲 Heel vaak vragen mensen als ze me tegenkomen: “Hoe gaat het met de Kleverbergh?” Ik weet dan nooit precies hoe die vraagt bedoeld is. Wil iemand weten wat we allemaal alweer gerealiseerd hebben? “Het asfalt is weg, er zijn weer 10.000 bollen gepland en we zijn druk aan het puzzelen op het realiseren van een wooncooperatie!” zou dan het antwoord kunnen zijn. Elk half jaar is er alweer veel veranderd. Vragen ze misschien naar hoe het met mij gaat? Willen ze weten hoe het leven hier verandert wie ik ben? Al die grote keuzes maken met 12 andere huishoudens… Wonen in een samenleving waar mensen weten wat er in je leven speelt; met je viert, en met je meeleeft. En werken aan een project dat zoveel tijd vraagt, dat betaald werk er makkelijk bij in schiet. Maar nu vertel ik het liefste over hoe gaat met onze gemeenschap op de Kleverbergh. Want jeetje, wat kan dat anders zijn dan we gewend zijn. In twee jaar heb ik gemerkt hoe het is als je met elkaar meeleeft als ouders overlijden. Hoe fijn het is als iemand na en half jaar nog weet dat die pijn nog niet weg is. En nu dus, hoe het is om een maaltijd-treintje in te richten voor een gezin dat een nieuw Klevertje heeft gemaakt. Om dat met elkaar te vieren. En dus stiekem blij te zijn dat de werkzaamheden aan het rietmoeras uitgesteld zijn, zodat het gezin nog twee maandjes kan settelen, voordat de drukte begint. Het is een voorrecht om weer te leren hoe we kunnen samenleven. En dit is pas na twee jaar… Ik zie nu al uit naar deze post over nog twee jaar. 💕